Studnia jest miejscem, do którego przychodzi się z codzienną potrzebą — aby zaczerpnąć wody. W Ewangelii staje się jednak czymś więcej: przestrzenią spotkania człowieka z Bogiem. Jezus zatrzymuje się przy studni nie tylko dlatego, że jest spragniony wody, lecz dlatego, że pragnie spotkać człowieka i obudzić w nim głębsze pragnienie — pragnienie prawdy, sensu i życia, które nie przemija.

Samarytanka nie boi się pytać. Rozmawia z Jezusem szczerze, stawia trudne pytania o wiarę, o sens kultu, o swoje życie. Jej droga pokazuje, że poszukiwanie prawdy nie polega na udawaniu pewności, lecz na odwadze dialogu. Wiara rodzi się tam, gdzie człowiek pozwala sobie pytać i jednocześnie jest gotów słuchać.
Jezus mówi o „wodzie żywej” — darze Ducha Świętego, który gasi najgłębsze ludzkie pragnienie. Studnia daje wodę na chwilę, ale spotkanie z Chrystusem otwiera dostęp do samego źródła. Dlatego chrześcijanie wierzą, że prawdziwe odpowiedzi nie rodzą się z opinii czy chwilowych przekonań, lecz z sięgania do źródła Objawienia — do Słowa Bożego i żywej Tradycji Kościoła.

Po spotkaniu z Jezusem Samarytanka wraca do swojego miasta i zaprasza innych: „Chodźcie, zobaczcie…”. Doświadczenie spotkania staje się początkiem drogi i misji. To właśnie ta dynamika inspiruje nasze spotkania.

Chcemy tworzyć przestrzeń „przy studni” — miejsce spokojnej rozmowy, słuchania i wspólnego poszukiwania, gdzie każdy może przyjść ze swoim pragnieniem, pytaniami i historią. Nie po to, by otrzymać gotowe odpowiedzi, ale by razem szukać ich u Źródła. Bo studnia przypomina, że każdy z nas jest spragniony — a Bóg nie przestaje zapraszać: „Jeśli ktoś jest spragniony, niech przyjdzie do Mnie i pije”.